ไป Workshop แล้วพบว่า คนที่ต้องฝึกไม่ใช่พี่ แต่เป็นแม่

ตั้งแต่ 5 วันแรกของพี่โอเลี้ยง แม่ผ่านการฝึกกับพี่มาหลายแบบ ด้วยความคิดง่าย ๆ ว่า ถ้าหมามีพฤติกรรมที่เราอยู่ด้วยไม่ได้ เราก็ต้องหาวิธี “แก้หมา” สิ

พี่พุ่ง พี่ขู่ ไม่ยอมให้คนในบ้านเข้าใกล้ แม่ก็เริ่มหา เริ่มอ่าน หาครู เปลี่ยนวิธีฝึก หวังว่าสักวิธีหนึ่งจะทำให้พี่เปลี่ยน แล้วทุกอย่างในบ้านจะกลับมาเรียบร้อย

แต่ Workshop “ต่อติดหมา” ก็พาแม่ตาสว่าง 🧩

คำที่สะกิดแม่ก่อนเลยคือ ให้เน้น “สนุก” และมองพัฒนาการมากกว่าความสำเร็จ ฟังดูง่ายเนอะ แต่ย้อนดูตัวเองแล้ว แม่เป็นคนฝึกแบบมี checklist อยู่ในหัว วันนี้จะทำอันนี้กี่รอบ ต่อด้วยอันนั้น แล้วต้องทำให้ครบ

พี่ทำได้ก็ดี ขออีกนิด

พี่เริ่มช้าก็ยังคิดว่าอีกนิด

บางที “อีกนิด” ของแม่ยาวจนพี่เดินหนีไปเลย 😅

Workshop เริ่มจาก basic สี่อย่าง—Marker, การสบตา, การขยับตัว และการให้รางวัลต่อเนื่อง สิ่งที่แม่เพิ่งเห็นชัดคือ ก่อนจะพาพี่ไปทำอะไร เราต้อง “ต่อติด” กันก่อน

ใน Workshop เปรียบการสบตาเหมือนเสียบกุญแจสตาร์ทรถ คือพี่หันมาเลือกแม่ แล้วเราค่อยเริ่มกิจกรรมด้วยกัน ไม่ว่าจะเดิน ออกประตู หรือกินข้าว 👀

มุมมองในการพาพี่โอเลี้ยงเดินเปลี่ยนไปเลย

เรื่องนี้ย้อนกลับมาชนแม่เต็ม ๆ ตอนเดินกับพี่ เมื่อก่อนแม่มัวแต่สนใจว่าจะใช้ slip leash และ collect พี่อย่างไร เห็นพี่หลุดความสนใจก็ collect กลับมา แล้วก็รอหลุดใหม่

แต่แม่ไม่ได้เริ่มจากทำให้พี่สนใจแม่ก่อน และไม่ได้เลี้ยงความสนใจนั้นไว้ด้วยการขยับให้สนุก เดาทิศทางไม่ได้ หรือให้รางวัลต่อเนื่องข้างลำตัว

แม่สนใจเครื่องมือมาก จนลืมดูว่าเราสองคนยังต่อติดกันอยู่หรือเปล่า

อีกอย่างที่แม่ชอบและได้ลองทำจาก Workshop คือ ก่อนเริ่มกิจกรรมในสถานที่ใหม่ แม่ลองทิ้งระยะแล้วดูว่าพี่ยังหันกลับมามองไหม ทำสัก 3–4 ครั้ง ถ้าพี่ยังกลับมาหาแม่ได้ แม่จึงค่อยไปต่อ

มันทำให้แม่เริ่มเปลี่ยนจาก “พี่ต้องทำตาม” มาเป็น “ตอนนี้พี่ยังอยู่กับแม่ไหม” แค่นี้วิธีมอง session ก็เปลี่ยนไปเยอะแล้ว

ส่วน Emergency exit ที่แม่ได้ฝึก—ขอไหว้ย่อทีมคุณครูด้วย ที่ช่วยปรับสถานการณ์ให้เสือสมิงตัวดำได้ลอง แม้จะไม่ตื่นเต้นเท่าเพื่อนคนอื่น แต่แม่ตื่นเต้นมากกกก 5555

ในความเข้าใจจาก Workshop ของแม่ มันคือวิธีพาพี่ออกจากสถานการณ์ตึง ๆ ให้ smooth ที่สุด เช่น ต้องผ่านคนที่กำลังจะเข้ามาหา ผ่านรถเข็น หรือเดินในที่แคบที่คนพลุกพล่าน

เป้าหมายของแม่ในจังหวะแบบนี้ไม่ใช่ยืนพิสูจน์ว่าพี่ต้องทำได้ แต่คือพากันออกมาก่อน โดยไม่ปล่อยให้สถานการณ์หนักเกินไป

เราเปลี่ยนที่ใจ ตัวเราก็เปลี่ยน แล้วหมาเราก็จะเปลี่ยนด้วย

สิ่งที่ได้มาก ๆ คือ อืม...พอแม่เปลี่ยน มีสติและมั่นคงขึ้น วันนั้นแม่ก็พาพี่ทำกิจกรรมต่าง ๆ ได้ แม้พี่ยังตื่นเต้น แต่พี่ไม่หลุดเหมือนหลายครั้งที่ผ่านมา 🎈

และบทเรียนที่แม่ยังทำพลาดอยู่เรื่อย ๆ คือ “จบให้สวย”

หนึ่ง session ไม่ต้องครึ่งชั่วโมงหรือหนึ่งชั่วโมงก็ได้ สั้นก็ได้ ยาวก็ได้ ขอให้พี่เข้าใจ ยังสนุก และจบแล้วครั้งหน้าพี่ยังอยากกลับมาทำใหม่

แต่พอพี่ทำได้ดี แม่ยังชอบคิดว่า “ขออีกนิด” 5555 เกือบหมดสนุกไปหลายครั้งแล้ว

ตอนนี้แม่เลยมีการบ้านใหม่ ไม่ใช่แค่ว่าวันนี้พี่ทำอะไรสำเร็จ แต่แม่สังเกตพี่ทันไหม เริ่มตอนที่เราต่อติดกันหรือยัง และหยุดก่อนที่ความสนุกจะหายได้หรือเปล่า

พี่ต้องฝึกค่ะ 🐶

แต่แม่รู้แล้วว่า คนที่ต้องเรียนไม่ใช่พี่ แต่เป็นแม่เนี่ยแหละ ต้องทำเป็นก่อน แล้วค่อยไปสอนพี่

เอ็นดูพี่เนอะ กว่าแม่มันจะเข้าใจ อิอิ 👩🏻😅